Van onvervalste armoedeporno tot Charlie Kaufman: dit zijn de 100 films van 2020

Filmjaar 2020 brak met al het denkbare, maar één traditie zet zich – na een jaar afwezigheid – voort als nooit tevoren. Wat voor de één een stompzinnige monsterklus voor een handjevol lezers is, is voor de ander een onmisbaar baken in barre tijden: dé Filmlijst van 2020. Ik keek dit jaar wederom te veel films, pakweg een stuk of honderd, en gooide er weer wat takes over in deze kolossale lijst. Geniet ervan. Of niet.

100. Hillbilly Elegy

Onvervalste armoedeporno met Hollywood-sterren die een pruik opzetten en vooral willen laten zien hoe goed ze rare mensen kunnen spelen. Wel de ultieme Wyrt-film.

99. The Grudge

Andrea Riseborough. Betty Gilpin. Jacki Weaver. John Cho. Een reboot van een akelige horrorfilm over een bezeten huis. Moet wel okay zijn toch? Was het niet. Rampzalige mislukking.

98. Peninsula

Vervolg op de geweldige zombietreinhorror Train to Busan. Kijk die eerste maar en sla dit clichémachientje over.

97. The Comeback Trail

Veel te tam boomerster-vehikel. De Niro, Freeman en Tommy Lee Jones kunnen dit zelfs op 5 procent nog wel af, maar erg veel meer dan flauwe gebbetjes en belegen Hollywood-satire levert het niet op.

96. You Should Have Left

Nog meer bezeten huizen! Kevin Bacon trekt met Amanda Seyfried richting afgelegen huis in Wales om wat innerlijke rust te vinden. Mislukt jammerlijk. Spookhuishorror blijkt vooral tamme aaneenschakeling van jump scares en dunne psychologische horror. Amanda Seyfried kon beter dit jaar (zie no. 13).

95. Fatman

Mel Gibson als Kerstman die wordt opgejaagd door voormalig-verwaarloosd-kind-turned-huurmoordenaar Walton Goggins (altijd een goede bad guy). Klinkt leuk, is het zelden.

94. The Prom

Hadden we na treinramp Cats niet collectief besloten om het concept ‘acteur James Corden’ definitief in het vorige decennium achter te laten? Uitbundige inclusiviteitsmusical van kitschkoning annex instant Netflix CEO (zie ook misperen The Politician, Ratched en Hollywood) Ryan Murphy. Kudos voor Nicole Kidman, die zelden zo verloren vrolijk rondliep in een film. Gelukkig hebben we Meryl Streep nog.

93. The War With Grandpa

Laten we anders gewoon maar net doen alsof The Irishman voorlopig De Niro’s laatste film is. Bij vlagen best geinig, deze flauwe komedie over een huiselijke oorlog tussen grumpy opa en zijn kleinzoon, maar in een jaar waarin we alle gezinsleden uit het raam wilden gooien, hadden we toch echt net wat meer nodig.

92. Downhill

Remakes van geslaagde Europese films (in dit geval het geweldige Zweedse Turist) zijn eigenlijk altijd een kutidee, maar misschien dat je met Will Ferrell en Julia Louis-Dreyfuss onder die filmwet uitkomt? Nope.

91. Honest Thief

Jaarlijks ‘Liam Neeson die ‘(bad guy X), I’m coming for you’ zegt’-corvee.

90. Unhinged

Lijkt sprekend op de wél geslaagde poldersnelweghorror Bumperkleef uit 2019. Russell Crowe mag als enorme boze beer veel schelden, tieren en schoppen, maar het blijft allemaal wat gemakzuchtig gewelddadig. Kijk toch maar gewoon Bumperkleef.

89. Antebellum

Janelle Monáe is een grote speler, maar deze ogenschijnlijk ingenieuze slavernijhorror in een modern jasje werkte waarschijnlijk beter als script dan als speelfilm.

88. Duelles

Vlaanderen goes Hitchcock in een Mad Men-achtig jasje. Bij vlagen best spannend, en een heerlijk compromisloos einde, maar ook direct rijp voor de vergetelheid.

87. Ava

Jessica Chastain met Liam Neeson-corvee. Schandalig overgekwalificeerde cast (o.a. Chastain, Malkovich, Colin Farrell) voor dit flinterdunne huurmoordenaarsthrillertje, maar het kon vervelender, in 2020.

86. The Lovebirds

Een van de eerste films die door ome Covid van bioscoop naar streamingdienst werd gedirigeerd. Helaas leek-ie daar sowieso beter op zijn plek. Kumail Nanjiani en Issa Rae doen hun best, maar deze actiekomedie over een wilde nacht voor een ingedut koppel wil maar niet grappig/spannend worden.

85. The Midnight Sky

De baard van George Clooney speelt een uitstekende hoofdrol in deze post-apocalyptische sneeuwschuifthriller. Regisseur en hoofdrolspeler Clooney is als terminale wetenschapper de last man standing on Earth, terwijl een ruimteschip met Felicity Jones, Kyle Chandler en David Oyelowo een nieuwe planeet zoekt. Prachtig gefilmd, maar daar houdt het wel op. Side note: elke film moet een scène bevatten waarin de personages luidkeels Sweet Caroline zingen.

84. The Informer

Op zoek naar een volbloed vuilnisactie? Zoek niet verder. Heerlijk ridicuul actiethrillertje met Joel Kinnaman, Ana de Armas, Rosamund Pike en Clive Owen over een FBI-informant die door alles en iedereen genaaid wordt en in de bak belandt. Overgekwalificeerde cast? Check. Ridicule plot? Check. Anderhalf uur pretentieloos vermaak? You betcha.

83. Marionette

Degelijke Nederlands-Schotse actiethriller over een bezeten kind dat een psychiater (Thekla Reuten) mentaal martelt. Ook wel bekend als: Plottwist: The Movie.

82. Death to 2020

2020 krijgt blijkbaar de satire die het verdient. Niet alles is mislukt in deze satire van Charlie ‘Black Mirror’ Brooker, maar van een 16-koppig (!) schrijversteam en een cast met onder meer Hugh Grant, Samuel L. Jackson, Lisa Kudrow en Leslie Jones mag je toch wel net iets meer verwachten dan tandeloze satire. Misschien verdient dit kutjaar gewoon niet beter.

81. Greenland

Actiethrillers met Gerard Butler vinden we meestal terug in de degradatiezone (behalve als het een moderne klassieker als Den of Thieves is), maar Greenland (te zien op Amazon Prime) bleek helemaal geen onaardige ‘naderende apocalyps en dus moet Gerard zijn gezin in veiligheid brengen thriller’. Een soort hamsteren, maar dan voor wie het snelst weg mag uit Amerika. Best realistisch.

80. Horse Girl

Alison Brie: grote speler. Ietwat vage film, maar genoeg om over na te denken. Schreef er eerder dit over, en ik blijf natuurlijk niet aan de gang, kinders.

79. Mosul

Intense IS-thriller die wat al te veel aan de oppervlakte blijft, maar in ieder geval zinderend spannend is. Recensie hier

78. Quien a Hierro Mata

Sfeervolle Spaanse thriller. En nog goed ook!

77. Extraction

Slecht jaar voor het politie-apparaat in Bangladesh.

76. Summerland

Tijd voor je jaarlijkse blokje Britse degelijkheid met overbodige plottwists!

75. QT: The First Eight

Brave docu om Tarantino wat veren in het achterwerk te steken, maar voor de liefhebber een heerlijke aaneenschakeling van anekdotes van grote spelers. (Waarom heeft Michael Madsen nog geen eigen podcast?)

74. De Beentjes van Sint-Hildegard

‘Een film van Johan Nijenhuis’. Dan verwacht je op z’n minst een titel als ‘De Beentjes van Sint-Hartestraat’, maar het mocht niet zo zijn. Het levert wel zijn beste film in jaren op, onder meer door spel en scenario van Herman Finkers.

73. My Spy

Leuke onzin over een FBI-agent die een iets te bijdehand kind wegwijs maakt in het spionnenleven. Met Dave Bautista zit je dan meestal wel goed.

72. Goldie

Nederlands wonderkind Sam de Jong (Prins) stak de oceaan over om het te maken in Hollywood. Levert een hoogst interessant filmpje op, over een achterstandsmeisje dat hoopt op haar grote doorbraak in een videoclip.

71. Hubie Halloween

2020 was ook het jaar van – checks notes – Adam Sandler? Daal daarvoor even af naar nummer 6, maar Sandler zou Sandler niet zijn als hij niet ook even vol Sandler was gegaan in 2020. En soms is dat gewoon genoeg, zeker als je daarbij ook nog een sardonische Ray Liotta, weerwolf Steve Buscemi en 91-jarig rolmodel June Squibb (BONER DONOR) aan toevoegt.

Hubie Halloween's June Squibb loves Mothra - Polygon

70. The Day Shall Come

Interessante, gemankeerde film over dubieuze FBI-praktijken. Anna Kendrick zet in haar nietsontziende ambitie om hogerop te komen een plan in werking om low-life anarchisten te framen voor het beramen van een terroristische aanslag. Niet altijd even geslaagd, wel uitermate relevant.

69. The Hunt

Maakte ome Donnie nog bozer dan een zekere verkiezingsuitslag in 2020. Controverse alom (de bioscooprelease werd zelfs geschrapt), maar de vraag is of de film – over een sardonisch spel met een elite die op de deplorables jaagt – dat waard was.

68. Honeyland

Macedonische bijendocu. Denk dat je aan die twee woorden genoeg hebt om te bepalen of je daar trek in hebt.

67. Misbehaviour

Een jaar zonder brave Keira Knightley in een period piece is een jaar niet geleefd! Verder best interessante terzijdes over de (on)zin van Miss-verkiezingen. Plus: grote speler der grote spelers Jessie Buckley!

66. Drama Girl

Interessant psychologisch experiment. Kun je je eigen leven naspelen? En kun je dat ook nog als Pierre Bokma ineens je vader speelt?

65. The Secret Garden

Leuk!

64. The Trial of the Chicago 7

Op welk moment in de wereldgeschiedenis hadden we zo’n collectieve psychose als in het jaar waarin we besloten dat Eddie Redmayne een filmster was?

63. De Dick Maas Methode

Leuke docu! En een uitstekende double feature met Flodder I (en II).

62. Rundfunk: Jachterwachter

Lang niet zo leuk als de serie, maar Kees Hulst speelt Jezus en Pierre Bokma wordt onthoofd. Had ik in 2019 in ieder geval níet zien aankomen.

61. Queen and Slim

Hedendaagse Bonnie and Clyde die raakt aan actuele thema’s (politiegeweld, zwart zijn in Amerika), en dat af en toe waanzinnig goed doet (vooral de eerste twintig minuten), soms iets te videoclipperig. Controversieel einde ook. Waanzinnige hoofdrollen van Daniel Kaluuya en Jodie Turner-Smith.

60. Swallow

Slikte je als kind alles in en heeft je dat een jarenlang trauma opgeleverd? Kijk dan maar niet. Wel een sterke, sfeervolle thriller over een vrouw die uit rebellie tegen haar ingedutte huisvrouwenbestaan steeds heftiger voorwerpen inslikt.

59. The Rental

Nooit meer Airbnb’en. Regiedebuut van acteur Dave Franco over twee echtparen die een afgelegen Airbnb huren en dan geteisterd worden door een onbekende stalker (een hoteleigenaar misschien?). Werkt niet altijd, maar op de beste momenten sfeervol en akelig. Prima hoofdrollen voor Dan Stevens en Alison Brie.

58. Citation

Tussen dit grotendeels Amerikaanse filmgeweld, een sterke Nigeriaanse titel, over een studente die het na een aanranding opneemt tegen haar machtige professor. Recensie(tje) hier.

57. Dark River

Vooral veel ellendeporno – vrouw keert na het overlijden terug naar haar ouderlijk huis waar de trauma’s al snel akelig aan de ziel beginnen te krabben – maar wel met een fantastische hoofdrol van Ruth Wilson. Alleen daarom kijken.

56. The Lodge

Over ellendeporno gesproken. Akelige sneeuwhorror die vooral laat zien dat je nooit, maar dan ook nooit alleen met je stieffamilie in een afgelegen huisje moet gaan zitten.

55. Birds of Prey

Weinig superhelden op het grote doek dit jaar, maar als we dan toch moesten kiezen, dan maar voor Margot Robbie’s Harley Quinn (het voormalig liefje van The Joker, niet die van Joaquin Phoenix, maar die treinramp van Jared Leto. Ofzo. Google maar lekker).

54. Richard Jewell

Je zou Paul Walter Hauser (eerder te zien in I, Tonya) op basis van zijn uiterlijk al een grote speler kunnen noemen. Maar in dit redelijk geslaagde drama van Clint Eastwood – over een ietwat simpele bewaker die onterecht wordt geframed voor het plegen van een bomaanslag – laat hij zien met recht een grote speler op alle vlakken te zijn. Sublieme hoofdrol.

53. Ma Rainey’s Black Bottom

Film die iedereen voorgoed zal herinneren als ‘de laatste’ van de geweldige Chadwick Boseman, die hiervoor in 2021 waarschijnlijk een postume Oscar gaat winnen. En daar is met alle wil van de wereld niets tegenin te brengen.

52. Alone

Uitstekende, kleinschalige horrorfilm over een verhuizende vrouw die op de snelweg belaagd wordt door een iets te opdringerige engerd (een van de ooms uit Ozark). Halverwege verandert de film van karakter en wordt het één lange, smerige overlevingstocht door het bos. Spannend en bevredigend.

51. Bombshell

Als je een goed drama wil zien over FOX News-opperduivel Roger Ailes, kun je je beter storten op miniserie The Loudest Voice (met Russell Crowe), maar deze mocht er ook best zijn. Charlize Theron is een soort deepfake Megyn Kelly, Margot Robbie een ondankbare new kid on the block op de giftige redactie en John Lithgow een akelig smerige Ailes.

50. I See You

Nog een bijzonder effectieve thriller, met een zeer geslaagde twist halverwege. Er is iets met een moordzaak, een mogelijke seriemoordenaar die het heeft voorzien op jonge jongens, een echtelijke ruzie én akelige indringers. Hoe dat allemaal samenkomt, moet je maar even gaan zien. Niet meesterlijk, wel uitermate spannend en effectief.

49. His House

Voor vluchtelingenhorror hoefde je de afgelopen jaren slechts de krant open te slaan of op Twitter te kijken, maar het kan dus ook gewoon als uitgangspunt dienen voor zéér efficiënte horror. In His House betrekken twee vluchtelingen een aftands Brits krot in een nog aftandsere buitenwijk. Eenmaal daar worden ze geconfronteerd met de horror die de reis daar naartoe opleverde. Akelig, ontluisterend en relevant.

48. Freaky

Seriemoordenaar en tienermeisje wisselen per abuis van lichaam. Klinkt flauw, en is het soms ook, maar het is ook gewoon erg leuke onzinhorror. Vince Vaughn is uitstekend op dreef als tienermeisje, en zoent zelfs met zijn/haar high school crush. Ook dát was 2020, en het was fantastisch.

47. The Way Back

Ben Affleck was een beetje verdwaald in zijn gekke Batman-pakje, maar toonde zich in dit oerdegelijke sportdrama weer eens een meer dan verdienstelijk acteur. Hier is hij een getraumatiseerde alcoholist die iets van levensvreugde terugvindt als coach van een basketbalteam op zijn oude school. Affleck is weer een grote speler.

46. The Personal History of David Copperfield

Niet per se een film die je van uiterst snedig satiricus Armando Ianucci (Veep, The Death of Stalin) zou verwachten, maar desalniettemin toch meer dan de moeite waard. Moderne, diverse draai aan het bekende boek van Charles Dickens, met een cast vol grote spelers (Dev Patel, Tilda Swinton, Pete Capaldi en een heerlijk verdwaasde Hugh Laurie) en een heerlijk opzwepende soundtrack. Minder grappig dan Ianucci’s eerdere werk, wel hartverwarmender.

45. 1917

Onvermijdelijke Oscarwinnaar die tot ieder verbazing voorbijgestreefd werd door een Zuid-Koreaanse satire. Weergaloze cinematografie (Roger Deakins, grote speler der grote spelers), maar verder geen film voor de eeuwigheid.

44. Borat 2

Zou natuurlijk nooit meer moeten werken anno 2020, maar deed dat wonderbaarlijk genoeg toch, mede dankzij een ongekende doorbraakrol van (toekomstig Oscargenomineerde?) Maria Bakalova.

43. The Gentlemen

Guy Ritchie vond weer iets van zijn mojo terug na flops als King Arthur en Aladdin. Heerlijk komische misdaadthriller (hoewel hier en daar ook wat problematisch) met dito sterrencast (bad guy Hugh Grant = de beste Hugh Grant, ask Paddington). Laat Ritchie voortaan maar lekker op dit terrein actief blijven, en wegblijven bij legendes en Disney-klassiekers.

42. The Call

The call is coming from inside the house’ is natuurlijk een gruwelijk horrorcliché, maar The Call voegde er met succes een nieuwe, frisse twist aan toe. We volgen twee hoofdrolspelers die met elkaar bellen vanuit hetzelfde huis, maar vanuit een andere tijd. Intense, spannende shit.

41. Jojo Rabbit

Grote publiekslieveling, ik weet het. Als je het überhaupt tot hier hebt geschopt, mag je me met goed fatsoen uitschelden op Twitter. Bij vlagen best hartverwarmend, maar de humor was imho niet zo scherp, en het drama niet altijd even goed in balans met het satirische karakter van de eerste helft. Misschien in de herkansing in 2021, zelfs beroepsmatige filmkijkers hebben weleens een cynische dag.

40. The Forty-Year-Old-Version

Schitterend zwart-witdrama over een theaterschrijver die gefrustreerd overstapt naar de hiphop. Tevens debuutfilm van Radha Blank, die zich in één klap op de kaart zette als zeer interessante nieuwe speler.

39. The Dark and the Wicked

We zijn nog lang niet klaar met akelige ellendeporno. In The Dark and the Wicked keren een broer en zus terug naar hun ouderlijk huis om er te zijn voor hun stervende vader. Maar als ze arriveren, lijkt het erop dat een kwade entiteit zich meester heeft gemaakt van hun ouders. Met alle – bijzonder akelige – gevolgen van dien. Minimalistische horror van de regisseur van The Strangers, ook al van die nihilistische ellendeporno. Maar het pakt wel weer verdomd goed uit.

38. The Invisible Man

We kunnen veel zeggen over deze geslaagde bewerking van de horrorfilm uit 1933 (bijvoorbeeld dat tv-koningin Elisabeth Moss met verve de overstap maakt naar het grote doek), maar soms zeggen vijf woorden genoeg.

Afbeelding

37. Vampires vs the Bronx

Door Netflix héél stilletjes aan het aanbod toegevoegd, maar de vraag is waarom, want deze heerlijk speelse vampierenactiebuddycomedy verdiende absoluut beter. Ga hem snel kijken, en wel hierom.

36. Let Him Go

Diane Lane en Kevin Costner (zwijgzamer dan ooit) gaan in de jaren zestig op zoek naar hun gekidnapte kleinkind, die in handen is van nietsontziende white trash (aangevoerd door een weergaloze Lesley Manville). Zal vermoedelijk niet in aanmerking komen voor de divibokaal, maar wel een mooi intieme wraakwestern, met schitterend spel van Costner en Lane.

35. Jaja Ding Dong

De film zelf zou deze topklassering waarschijnlijk niet aantikken, daarvoor was deze extravagante Songfestival-comedy net iets te flauw en belegen, maar alleen al om deze ABSOLUTE BANGER moet je de film toch maar kijken. PLAY JAJA DING DONG!

34. Blow the Man Down

Behoorlijk onderbelichte Amazon-film over twee zusjes die ongewild worden meegezogen in de criminele onderbuik van hun ingedutte vissersdorpje. Met character actress Margo Martindale als hoerenmatriarch, en dan weet je dat je al-tijd goed zit.

33. Tenet

Is It Future Or Is It Past? GIF - TwinPeaks TwinPeaksTheReturn  TwinPeaksSeries - Discover & Share GIFs

32. The King of Staten Island

Character actor Bill Burr is ineens een ding? Amazing! Niet de beste van regisseur Judd Apatow (Knocked Up, The 40 Year Old Virgin), wel een uitstekende showcase voor SNL-komiek Pete Davidson, en vooral voor Burr en Marisa Tomei. En Steve Buscemi natuurlijk, een van de grootste spelers der grote spelers.

31. Happiest Season

Hoofdrolspelers Kristen Stewart en Mackenzie Davis hebben ongeveer nul chemie, maar verder is deze kerst-romcom een aangenaam cadeautje voor de feestdagen. Al had ze natuurlijk voor Aubrey Plaza moeten gaan, zoals iedereen altijd en overal in het leven voor Aubrey Plaza zo moeten gaan, om te beginnen méér Amerikaanse regisseurs.

30. Shirley

Wat een jaar voor Elisabeth Moss. In deze weirde maar fijne biopic over horrorschrijver Shirley Jackson (The Haunting of Hill House) heeft ze overduidelijk de tijd van haar leven. Blessed be the actress.

29. Waves

Beeldschoon, vlammend karakterdrama over een aanstormend worsteltalent dat wankelt onder het strenge juk van zijn veeleisende vader. Veel visuele pracht en een verbluffende soundtrack. Korte recensie hier te lezen.

28. System Crasher

Aangrijpend Duits drama over een ‘onmogelijk’ kind dat tussen alle zorgvuldig opgetuigde schotjes van Jeugdzorg heen glipt. Meer lezen doe je hier.

27. The Souvenir

Zag dit verbluffende filmpje al in 2019, maar toen leidde het in ieder geval tot een spontane leegloop van boomers in het toen nog rijkelijk gevulde bioscoopzaaltje. En als je boomers boos maakt, heb je sowieso al gewonnen.

26. I’m Your Woman

Uitstekende 70s-thriller met een nog betere hoofdrol van Rachel ‘Mrs. Maisel’ Brosnahan als maffiavrouw op de vlucht met baby. Sfeervolle opbouw, bevredigende afloop, en precies genoeg mysterie om te beklijven.

25. A Beautiful Day in the Neighborhood

Wie is eigenlijk het Nederlandse equivalent voor ‘ultieme Amerikaanse kindervriend’ Mister Rogers? Bassie? Adriaan? Loretta Schrijver? Voor Peter-Jan Rens is het wellicht ook net iets te veel eer. Dan maar deze fijne film kijken, waarin Tom Hanks voor de honderdste keer een American Hero mag spelen, maar hé: wie kan dat nou beter?

24. For Sama

Veel indrukwekkender dan deze zelf geschoten documentaire in en over de hel van de Syrische burgeroorlog ga je het niet krijgen. Voor als je je persoonlijke lockdown weer even in perspectief moet plaatsen.

23. Da 5 Bloods

Een Spike Lee Joint met 1001 verhalen: een van de laatste rollen van de grootse Chadwick Boseman, een tour de force voor Delroy Lindo als Vietnam-veteraan met PTSS of een wilde, hoogst vermakelijke achtbaanrit door het heden en verleden van Vietnam. Vier veteranen reizen anno nu terug naar Vietnam om een schat te vinden. Maar de Vietnamese wildernis herbergt meer, veel meer dan wat glimmende goudstaven.

22. Dark Waters

Mark Ruffalo had een uitstekend jaar (zie ook de depressieve ellendeporno van miniserie I Know This Much is True). In dit waargebeurde drama speelt hij een gladde advocaat met dito carrière die zich verliest in een zaak tegen een machtig chemiebedrijf dat het niet zo nauw neemt met gezondheid van gewone burgers. Reken maar dat je direct op zoek gaat naar nieuwe pannen na het zien van deze film.

21. Sound of Metal

Een verbluffende Riz Ahmed speelt een drummer in een metalband die plots het grootste deel van zijn gehoor verliest. In de film wordt dat tastbaar (of ‘hoorbaar’) gemaakt met een akelig invoelend sound design. IJzersterke film, met misschien wel de beste slotscène van 2020.

20. Color Out of Space

Ik kan natuurlijk veel zeggen over deze extravagante, uiterst kleurrijke horrorfilm, maar Nicolas Cage schreeuwt in deze film veel over alpaca’s, en soms is dat gewoon voldoende aanbeveling.

Alpacas Nicholas Cage GIF - Alpacas NicholasCage ColorOutOfSpace - Discover  & Share GIFs

19. The Nest

Grote tv-speler Carrie Coon (Fargo, The Leftovers) mag het eindelijk eens laten zien op het grote doek, en hoe. In dit verstikkende jaren ’80-drama speelt ze de Amerikaanse vrouw van charmante Brit Jude Law, die het hele gezin meesleept in zijn kapitalistische duikvlucht.

18. Relic

Metaforenhorror, altijd goed! In deze uitstekend geslaagde Australische horrorfilm is het monster van Alzheimer het grote kwaad. Veel akeligs, maar op een morbide manier ook ontroerend, tot de huiveringwekkende laatste akte aan toe.

17. Time

Zeer aangrijpende documentaire over een vrouw die twintig jaar haar hele ziel en zaligheid inzet om haar man achter de tralies vandaan te krijgen. Aanklacht tegen het bizar strenge Amerikaanse gevangenissysteem, maar ook gewoon een ontroerend epos over het verstrijken van de tijd. Verpletterend.

16. Host

Horrorfilms hebben wel vaker de neiging om – meer dan andere genrefilms – iets over de huidige tijdsgeest te zeggen. In Host lijkt het er wel heel dik bovenop te liggen – laten we de film voor het gemak samenvatten als een ‘videobel-seance’ – maar de uitvoering tilt het concept ver boven een gemakzuchtig idee uit. Geloof me, na deze film (die nog niet eens een uur duurt, hoera!) wil je nooit, maar dan ook nooit meer videobellen.

15. Bad Education

14. The Lighthouse

Groeide onbedoeld uit tot ultieme lockdownfilm. Robbert Pattinson (wat een jaar) en Willem Dafoe spelen twee negentiende-eeuwse vuurtorenwachters die dagen/weken/maanden/jaren op een geïsoleerd eiland moeten doorbrengen. En, zoals de akelige werkelijkheid dit jaar liet zien, dat is geen pretje. Maar misschien kun je met deze film ook gewoon alvast wat inspiratie opdoen voor jolly January.

13. Mank

Het discours over Mank ontspoorde online zó snel (God, wat een stortvloed aan vermoeiende takes) dat het debat binnen een week alweer was gaan liggen. Maar het neemt niet weg dat deze zwart-witbiopic van David Fincher (The Social Network, Gone Girl) over de hele linie toch gewoon méér dan geslaagd is. Fantastische hoofdrollen van Gary Oldman (meer Oscarwaardig dan in zijn Oscarwinnende Churchill-imitatie) en Amanda Seyfried (Oscar(-nominatie) lijkt een zekerheidje, en terecht). Wordt over een jaar of twintig waarschijnlijk beter gewaardeerd dan nu, stelletje verwende nesten.

12. Dick Johnson is Dead

Verbluffende docu van en met documentairemaker Kirsten Johnson, die de aanstaande dood van haar vader probeert te verwerken door meerdere fictieve sterfscènes met haar vader op te nemen. Haar vader mag dan steeds meer te kampen hebben met dementie; hij speelt het zwart-komische, creatieve spel van zijn dochter volledig mee. Ontroerend, eigenzinnig en vaak ook heel grappig: een schitterende omgang met de onvermijdelijke dood.

11. Little Women

MOOD:

10. On the Rocks

Fijne acteurs (Bill Murray en Rashida Jones), een heerlijke soundtrack en een prettig ongedwongen plot. Meer heb je soms niet nodig. Toch is Sofia Coppola’s On the Rocks óók meer dan dat, hoewel de film dat bij een eerste kijkbeurt misschien niet zozeer doet vermoeden. Het uitgangspunt is simpel maar vermakelijk: jonge moeder (Jones) vreest dat haar man vreemdgaat, en zoekt met haar excentrieke, maar afwezige vader (Murray, in grootse vorm) naar de waarheid.

9. Bacurau

Een Brazilians dorpje lijkt letterlijk losgezongen van de rest van de wereld: het pittoreske Bacurau staat niet meer op de kaart; de drinkwatervoorziening is afgesloten en buitenstaanders zijn bij voorbaat verdacht. En dan meldt zich een groep huurmoordenaars die het bestaan van het dorpje verder moet uitwissen. Wat volgt, is een stevige aanklacht tegen het Braziliaanse regime van nu, met een uiterst gewelddadige, maar wervelende finale tot gevolg. Je moet het maar gewoon gaan zien, want met deze uitleg kom je natuurlijk nergens.

8. Promising Young Woman

Draaide zo kort in de bioscoop dat vrijwel niemand deze post-#metoo-wraakthriller met een weergaloze Carey Mulligan kon zien. Noteer ‘m dan alvast maar voor volgend jaar.

7. Never Rarely Sometimes Always

Geen film die je elk jaar trouw op je Rewatch-lijstje zult zetten, maar dit abortusdrama over een kind van conservatief Amerika hakte er dusdanig in dat ik hem niet kon negeren. Hartverscheurend, vooral in de scène waar de film haar titel aan dankt.

6. Uncut Gems

HAIL TO THE SANDMAN. De ultieme film voor stressjaar 2020.

5. The Assistant

Ultieme #MeToo-film, zonder dat er ook maar iets van de horror getoond wordt. Grote speler Julia Garner (Ozark) speelt een secretaresse van een Weinstein-achtige filmproducent, en wordt door haar tomeloze werkinzet vanzelf medeplichtig aan de horror die zich op de werkplek afspeelt. Bloed vloeit er niet; maar zo akelig als deze #MeToo-horror werd het in filmjaar 2020 geen moment. Mannen: akelig volkje.

4. The Vast of Night

Misschien wel de fijnste filmverrassing van 2020. Twee tieners bestieren in de door paranoia gedomineerde jaren vijftig de radiozender en de telefooncentrale in een Amerikaans dorpje. Op een avond krijgen ze onheilspellende signalen door. Zijn het de Russen? Aliens? Of ligt het gecompliceerder? Het tempo in de film is loom, de monologen lang uitgesponnen en het geluid speelt misschien wel de meest cruciale rol. Het eindresultaat is voortreffelijk: debuterend regisseur Patterson haalt met minimale middelen het maximale uit zijn heerlijk sfeervolle film. Dit schreef ik er eerder over.

3. Kajillionaire

Vast niet ieders kopje thee, deze dramedy van Miranda July over een samengesteld gezin van ‘deplorables’ dat de slag met de kapitalistische moderniteit lijkt te hebben verloren. En dus strompelen ze door L.A. als con artists, voortdurend op zoek naar die ene slag. De humor moet je ding zijn, en de absurdistische toon van de film zal vast niet alle kijkers kunnen bekoren, maar potverdorie wat een heerlijk filmpje . Poor basterds.

2. Babyteeth

Een Australische dramafilm over een terminale tiener. Niet per se iets om naar uit te kijken, zou je zeggen, maar potverdorie wat een speelse, fijne, warme, hartverscheurende mokerslag. En dan die slotscène. Godverdomme, die slotscène. Halfuur in de zaal blijven zitten zodat geen van de andere 29 bioscoopbezoekers de leeggelopen ogen konden zien. Ook dat was filmjaar 2020.

1. I’m Thinking of Ending Things

Nee, filmjaar 2020 kwam kwalitatief niet in de buurt van filmjaar 2019 (een jaar met instant classics als Once Upon A Time…in Hollywood, The Irishman, Parasite, Portrait de la jeune fille en feu en Marriage Story was misschien ook wel erg uitzonderlijk), maar als het niveau ergens werd aangetikt, was het wel in Charlie Kaufmans zinderende trip door het onderbewustzijn van een man die al zijn liefdesrelaties projecteert op één (niet-bestaande?) vrouw. Soms aangrijpend, soms spannend, soms heel grappig en ongemakkelijk. Maar ook: Lynchiaanse intermezzo’s, geanimeerde varkens en een van de meest sublieme dansscènes in recente heugenis. Het cinematografische hoogtepunt van 2020, en ook gewoon behoorlijk tekenend voor dit jaar: eenzaam, frustrerend en onbevredigend. Maar dit alles wel op de best mogelijke manier, met fenomenale hoofdrollen van Jessie Buckley (Oscar, Oscar!), Jesse Plemons, Toni Collette en David Thewlis. Vast niet ieders kopje thee, maar dat interesseert me op dit punt in de lijst eigenlijk echt geen reet meer.

Ultieme eervolle vermelding: Palm Springs (See you in 2021)

Nog steeds niet te zien in Nederland (fix your shit), maar anders een onvermijdelijke kandidaat voor de top 3. Komt in het voorjaar vermoedelijk naar Amazon Prime, maar als ik jullie was, zou ik deze Groundhog Day van de eenentwintigste eeuw alvast even opduikelen op het wereldwijde web. Je leven wordt er leuker van, dat beloof ik je.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: